zaterdag 6 april 2013

The Garden of Gethsemane

Zojuist betrapte ik mezelf erop dat ik tijdens het stofzuigen nummers van de soundtrack van de musical "Jezus Christ Superstar" aan het zingen was. De film over de laatste dagen van Jezus. Hoe toepasselijk zo tussen Pasen en Pinksteren. Die musical zit in mijn systeem en rond deze periode krijg ik altijd een onbedwingbare behoefte om de muziek de horen en de film te zien. Vroeger dreef ik mijn ouders tot waanzin omdat ik dag in dag uit de LP draaide. Ik heb die platen echt grijs gedraaid. Er zitten heel wat krassen op en tikken in en bij sommige nummers slaat hij over. Ik kende op een gegeven moment al die tikken en krassen uit mijn hoofd. En ook alle teksten van alle nummers. Inmiddels heb ik de dubbel-cd. Die is wat minder gevoelig voor mijn verslaving.

Ik ben geen aanhanger van het christelijk geloof. Al las ik vroeger op school bij voorkeur verhalen uit de kinderbijbel, vrijwillig. Omdat ze zo mooi waren. En ik keek op televisie graag naar Hollywood megaproducties als Ben Hur, Spartacus, The Song of Bernadette. Fantastisch over the top drama. Maar "Jezus Christ Superstar" is voor mij toch wel de visualisatie van hoe het geweest moet zijn. Of hoe het zou moeten zijn. Het geloof in al zijn puurheid en eenvoud. Met Ted Neeley als de ultieme personificatie van Jezus. Een magere man met sluik donker haar en donkere ogen. Niet de blonde, blauwogige halfgoden die Hollywood ons voorschotelde. Een gewone man met mooie idee├źn die op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was. En het slachtoffer werd van politieke en religieuze intriges. Er is niet veel veranderd sinds die tijd. Ted Neeley heeft naast de filmversie nog jarenlang de rol van Jezus gespeeld in de theater versie. Sterker nog, hij heeft die rol langer gespeeld dan Jezus ooit op deze aardbol heeft rondgewandeld.

Van de tijdloze muziek hield ik al op jonge leeftijd. De manier waarop de teksten van de nummers het verhaal vertellen en ge├»ntegreerd zijn in de muziek vind ik persoonlijk briljant. En op de middelbare school heb ik, tijdens muziekles, de symboliek van de film leren waarderen.  Dit is echt zo'n productie waarvan je na het zien ervan zegt "de film was beter dan het boek". Als zou Paus Franciscus me waarschijnlijk excommuniceren vanwege deze woorden. Niet dat dat iets uitmaakt, want dit lammetje was toch al verloren.

De film was al controversieel voordat hij in 1973 uitkwam. En het heeft lang geduurd voordat hij te zien was op televisie. Maar een aantal jaren geleden durfde de KRO het toch aan. En sindsdien wordt hij rond Pasen wel ergens getoond. Gelukkig is de film ook op DVD uitgebracht, zodat ik hem kan bekijken wanneer ik wil. Samen met Perry, want we zijn beiden fan van de film. En van Ted Neeley. Vooral van Ted Neeley. Of eigenlijk van de stem van Ted Neeley. Er zijn maar weinig zangers die hem kunnen evenaren. In het nummer "Gethsemane" komt die stem helemaal tot zijn recht. De twijfel, de wanhoop, de berusting. Het zit allemaal in dit ene nummer en in die stem. Het bezorgt me iedere keer weer rillingen als ik het hoor en zie. Voor iedereen die het nog nooit heeft gehoord en voor iedereen die er geen genoeg van kan krijgen hieronder het fragment van het nummer.





1 opmerking:

  1. Het fragment ontvang ik niet op m'n ipad, maar ik zal eens op de computer kijken. Maar eigenlijk heeft je beschrijving van het alles me al overgehaald. Jaaaaaa ik wil hem ook zien !!!!!!

    BeantwoordenVerwijderen

Bedankt voor je reactie.