woensdag 24 juli 2013

Instagram

Ik ben geen gadgetfreak, laten we dat voorop stellen. En ik ben meestal
de laatste die weet wat er speelt op Social Media gebied. Maar toen een aantal jaren geleden de IPad op de markt kwam was ik direct verkocht. Sindsdien zijn we onafscheidelijk mijn IPad en ik. Het is mijn gateway to the world. Het is mijn agenda, mijn adresboek, mijn krant, mijn bibliotheek, mijn laptop. Ik zit nog weinig achter de computer. Social Media (Twitter en Facebook) en mijn mail houd ik voornamelijk bij via mijn tablet. En sinds ik, als cadeau voor mijn 40ste verjaardag, de nieuwe IPad heb gekregen van mijn man en kinderen kan ik ook foto's maken. Wat ik dan ook regelmatig doe. Het enige wat ik niet kan met deze wonderbox is bellen. Maar ik kan wel Skypen en dat doe ik dan

ook wel eens. Ja ik ben echt een moderne vrouw. Niet iedereen zal het daar mee eens zijn. Mijn vriendinnen beklagen zich regelmatig over het feit dat ik nog geen smartphone heb. Want dan kan je Whats Appen of Appen zoals het dan heel populair heet. Eerlijk gezegd heb ik nog niet kunnen ontdekken wat ik daaraan mis. Ik kan namelijk e-mailen, berichten versturen, chatten op Facebook en ik beschik ook nog over een Nokia die kan bellen en sms'en. Fantastisch hè, een mobiele telefoon waarmee je kunt bellen. In ieder geval, waar heb je een smartphone voor nodig als je een IPad hebt en een Nokia.

Ik doe dus alles met dat ding en was zeer tevreden. Tot ik Instagram ontdekte. Ik weet het. Ik kom er
een beetje laat mee. Maar toch. Ik zag iedereen om mij heen met een smartphone bezig met dat nieuwe Social Media en ik dacht dat wil ik ook. Foto's maken, bewerken en delen met de wereld. Maar ja, ik had geen smartphone. Balen hoor. Nu kon ik eindelijk overal foto's maken zonder met een fototoestel rond te sjouwen en nu was ik nog beperkt. En ik dacht 'Waarom
hebben ze dat niet voor de IPad'. En even, heel even heb ik overwogen om er dan toch maar een aan te schaffen. Tot een goede vriendin mij erop wees dat er wel een IPad versie is. Instapad heet het. Het kost even wat tijd om het te installeren want je moet ook Instagram op je tablet zetten en dan via Instapad redirecten. Vraag me niet waarom maar het is zo. Maar als het dan eenmaal werkt dan kun je aan de slag. en dat doe ik dan ook. En ik vind het zo leuk. Foto maken, sfeer bepalen, beetje overbelichten, beetje onderbelichten, fade out randje eromheen, kadertje erom en delen maar. Met je vrienden of de hele wereld. iedere foto is gegarandeerd een succes. En als je dan ook nog geliked wordt dan is
het helemaal perfect. Ik probeer een paar keer per week een foto via Instagram de wereld in de gooien. Dus wil je me meer van me zien zoek dan op instagram naar dewitski. En probeer het zelf ook eens.

maandag 22 juli 2013

Check out FBLS Party Issue

22 juni vierden wij, Saskia en Jenneke, onze Fabulous Forty Party. En zoals we eerder hebben aangekondigd zouden we een speciale party issue uitbrengen van ons eigen life style magazine FBLS.
Vanaf vandaag is deze speciale uitgave te lezen via deze blog. Ga naar FBLS Party Issue en geniet samen met ons nog een keer van onze party en lees de grappige anekdotes en verhalen over de voorbereidingen.

Veel leesplezier en laat ons weten wat je ervan vind.

woensdag 17 juli 2013

24 Flower

Mijn ouders zijn vandaag 43 jaar getrouwd. En dat is een hele prestatie. Niet zozeer omdat het mijn ouders zijn. Begrijp me niet verkeerd. Maar omdat het gewoon een hele lange tijd is voor twee mensen om bij elkaar te zijn. En ik mag daar het woord gelukkig nog aan toevoegen...gelukkig. 43 jaar is geen jubileum. Maar toch wilde ik ze verrassen.

Nu hoorde ik een aantal weken geleden op een verjaardag toevallig dat de vriendin van mijn nichtje een bloemenzaak heeft en dat ze daar sinds een tijd ook een webwinkel aan hebben verbonden. 24 Flower heet deze webwinkel. Je kunt er snel en gemakkelijk een vrolijke bos bloemen bestellen, een bericht erbij doen en laten bezorgen. Het klonk toen heel leuk. En de huwelijksdag van mijn ouders leek me wel een mooie gelegenheid om dit concept eens uit te proberen.

Maandagavond ben ik dan ook achter de PC gekropen en heb een bos Pioenrozen besteld. En het is inderdaad snel en gemakkelijk. Afhankelijk van het seizoen kun je kiezen uit een een aantal bloemsoorten en kleuren. Vervolgens geef je het aantal bloemen aan. Hoe je ze wilt versturen en naar wie en of je er een boodschap bij wilt doen. Dit kan in de vorm van een fysieke kaart, een digitale kaart of een video boodschap. Heb je al je keuzes gemaakt dan betaal je en de bos wordt op het aangegeven tijdstip op het aangegeven adres bezorgd. Kind kan de was doen. En nog betaalbaar ook. Met 10 dagen sta garantie.

En zo wordt het geleverd.



dinsdag 16 juli 2013

Solar Tree

De N329 in Oss is uitverkoren als Weg van de ToekomstOm deze status te verdienen moet de weg hét toonbeeld worden van duurzaamheid en zichtbare vernieuwing. Denk aan een energie- neutrale weg, verantwoord materiaalgebruik, CO2 bewust bouwen, LED-verlichting, communicatie met de weggebruiker en faunapassages. 

Omdat we dichtbij de locatie van de weg wonen en er regelmatig over en langs rijden hebben we dit unieke project langzaam zien groeien van bouwsite tot weg. 

Een aantal maanden geleden begonnen ze voor het eerst te verschijnen. Metalen bomen met schalen van zonnepanelen als bladerdak. Je kunt ze mooi vinden of lelijk. Maar als je ze lelijk vind dan kun je op zijn minst de functie die deze bomen hebben waarderen. Persoonlijk vind ik het een mooie oplossing voor iets wat vooral functioneel moet zijn. Met het ontwerp en de organische vormen is in ieder geval getracht ze onderdeel te laten worden van het landschap. Ze hadden er ook voor kunnen kiezen om zomaar een paal met een plateau erop langs de weg te zetten. 

Deze foto heb ik vandaag gemaakt vanuit de auto. En als ik de Solar Tree, zoals ik hem graag noem, op deze manier zie staan dan staat hij naar mijn bescheiden mening helemaal niet verkeerd.

Kijkje op de catwalk

De zomer is net een beetje begonnen, na een hele lange winter, maar in magazines en winkels is de herfst/winter collectie voor dit jaar al weer te zien. En het worden twee kleurrijke en bonte seizoenen. Letterlijk en figuurlijk. 22 stijlen of trends heeft Vogue Nederland gespot. Maar omdat je nu eenmaal niet alles mooi kunt vinden hierbij een selectie van mijn persoonlijke voorkeuren.

Statement coat
Roze is niet mijn ding. Maar mantels wel. En dit jaar is het blijkbaar trend om deze mantels oversized en bij voorkeur
in poederroze te dragen. Over de kleur heb ik nog mijn twijfels, maar naar die oversized mantel ga ik zeker op zoek.

Borrowed from the boys
Het mannenpak in krijtstreep, pied-de-poule of Prins of Wales ruiten. Hiermee combineer je meteen twee trends. Want ook ruiten zijn in dit jaar. Volgens mij heb ik nog een pied-de-poule in de kast hangen. En moeders, hangt er niet nog ergens een streepje of ander ruitje in de maak. Mijn huidige mannenpak is echt aan vervanging toe.


A-lijnrok
Hier hiep hoera. Geen korte rechte strakke rokjes deze winter maar een mooi A-lijnrok tot op de knie of erover. De mannen zullen er niet blij mee zijn maar het draagt wel lekker. Volgens Vogue met platte schoenen. Maar ik zeg gewoon een mooi pump eronder of een enkellaarsje met hak.

Bikerjack
Ben ik even blij dat ik vorig jaar in de uitverkoop nog toch nog dat korte leren jackje heb gekocht. Misschien niet echt een bikerjack, want daar zitten ritsen in. Maar nog prima te dragen dit jaar.En altijd mooi te combineren met rokken en broeken.

Tweed
Nog iets wat we lenen van de mannen. Tweed in verschillende ruiten. Maar dan in mooi getailleerde jasjes, rokken en mantels.


Eco-fur
Eco-fur oftewel nep bont. Je moet er iets van maken en je mag er alles van maken. Jasjes, jackjes, mantels, truien, broeken. Eco-fur er op los. Het is altijd goed deze winter.

Transparant
Stoer en fragiel. Het zijn de modeseizoenen van de tegenstellingen deze keer.

Blauw
Blauw is mijn lievelingskleur.

Digitale prints en Ruiten
Het mag allemaal heel bont en kleurig zijn dit jaar. Of zwart wit.

Taille
De taille is weer terug en mag zichtbaar zijn. Of je nu een broek draagt of rok. De taille wordt geaccentueerd met een riem. Zelfs over jassen.



maandag 15 juli 2013

Mojito shoes by Julian Hakes

Tassen en schoenen, daar kan ik geen genoeg van krijgen. Dus als er een reden is om nieuwe schoenen te kopen dan doe ik dat graag. Met als het kan een bijpassende tas erbij. Een dure hobby dat wel. Want naast mijn liefde voor schoenen heb ik ook nog een voorkeur voor design en kwaliteit. Was ik vroeger tevreden met Schoenen van de Schoenenreus, Bata en Van Haren. Nu kom ik zelfs niet meer bij Dolcis. Als je eenmaal Fred de la Bretoniere hebt gedragen of Van Dalen, tja dan zit al het andere toch allemaal wat minder. Gelukkig is het tegenwoordig het hele jaar door uitverkoop. En met de komst van Zalando en allerlei andere webwinkels en outlets wordt schoenen kopen weer leuk en iets betaalbaarder.



Soms is het ook voldoende om alleen te kijken naar schoenen. Bijvoorbeeld naar de schoenen van Jan Jansen (foto boven). Want ja, deze zijn prachtig maar helaas niet geschikt voor mijn portemonnee. Dat geldt ook voor de schoenen van Julian Hakes (foto onder). Perry, nota bene, wees me op de schoenen van deze ontwerper. En ik moet zeggen. Ik was direct verkocht door de eenvoud en sierlijkheid van het ontwerp. Verkocht betekent nog niet gekocht want ook deze schoenen gaan mijn schatkist iets te boven. In ieder geval om ze zomaar even te kopen omdat ze zo leuk zijn. Want leuk zijn ze.

Of het lekker zit en of je er überhaupt op kunt lopen? Geen idee. Ze zijn in ieder geval een lust voor het oog. Ik kan zo even geen gelegenheid verzinnen waar ik ze zou kunnen dragen. Maar voor het geval dat zich zoiets in de toekomst toch voor gaat doen denk ik dat ik alvast wel begin met sparen. Nu alleen nog een bijpassende tas.

zondag 14 juli 2013

Human Beatbox to the max

Niets is nieuw en alles is al een keer gedaan. En het is de kunst om dat wat al eens gedaan is naar een hoger niveau te tillen. Dan ben je onderscheidend. Op deze blog heb ik als een paar keer eerder aandacht geschonken aan personen die dit kunnen. Zichzelf onderscheiden. Deze jonge man bijvoorbeeld is in staat om de kunst van het Human Beatboxen tot grotere hoogten te brengen. Het eindigt bij hem namelijk niet bij het nadoen van een elektronische drummachine of een draaitafel.

Zijn naam is Tom Thum, en daar kan ie ook niets aan doen. Maar wat hij kan met zijn keel en mond is ongelooflijk. Ik zeg er verder niets meer over en laat beeld en geluid voor zich spreken.

(Let op! dit filmpje is niet af te spelen op een IPad.)


Django Unchained


Nadat we ons de laatste maanden hadden gestort op verschillende HBO producties (2 seizoenen Homeland en seizoen 3 van Game of Thrones) en het wat minder bekende Vikings. Niet van HBO trouwens. Was het weer tijd voor wat films. Vrijdag avond, of eigenlijk nacht, hebben we Django Unchained gezien van Quinten Tarantino. Perry en ik zijn een groot fan van de films van deze regisseur. Die, net als Hitchcock, altijd een kleine rol in zijn eigen producties vervult. En niet omdat ik nu zo van al dat geweld houd. Nee absoluut niet. Wat mij op de eerste plaats boeit aan zijn films zijn de conversaties van de extreme personages die zich in extreme situaties bevinden. Het zijn altijd van die heerlijke koetjes en kalfjes gesprekken. Ik bedoel wie kent nu niet de briljante conversatie van tussen John Travolta en Samual L. Jackson over Mac Donalds in Europa of over drugs in Amsterdam en hoe dat wettelijk in elkaar zit. Daarnaast het feit dat je vaak sympathie voelt voor minimaal een van de bad guys in de films. Omdat ze eigenlijk zo gewoon zijn ondanks hun extreme karakter eigenschappen. Dan het feit dat, in tegenstelling tot bij The A-team, a plan bijna nooit together comes. En waarom niet. Omdat we te maken hebben met mensen en mensen zijn zelden voorspelbaar. Dus je kunt nog zo'n mooi plan hebben en het kan nog zo simpel lijken. Soms lopen dingen gewoon niet zoals je had verwacht. Aan de andere kant is menselijk gedrag soms zo voorspelbaar dan je met een beetje mensenkennis precies dat krijgt wat je wilt. En daar maken de hoofdpersonen uit Tarantino's films vaak handig gebruik van. En dan tenslotte de sfeer en de muziek. Ik houd gewoon van de sfeer en de muziek in de films van Quinten Tarantino. Hij weet als geen andere verschillende stijlen en tijden te combineren in een soundtrack.

Met Django Unchained heeft Quentin Tarantino op briljante wijze een Spaghetti Western neergezet. Toegegeven, het verhaal is niet heel sterk en misschien wat vergezocht en het plot gaat wel heel snel. Sommige scenes zijn zo bloederig dat je jezelf afvraagt of dat nu perse nodig is. Aan de andere kant lijkt het ook wel weer realistisch dat een schot uit een dubbelloopsgeweer geen mooi gaatje maar het rondvliegen van complete ledematen tot gevolg heeft. Maar de muziek, de beelden en het soms trage tempo van scenes doen sterk denken aan de films van Sergio Leone.  De topcast zet een mooi staaltje acteerwerk neer met Leonardo Di Caprio als exentrieke slavenhandelaar en Jamie Foxx als zwijgzame held. Zelfs Don Johnson is te verteren in de rol van plantage eigenaar Big Daddy. Maar het meest heb ik nog wel genoten van Samuel L Jackson als huisslaaf en Christopher Waltz als voormalig tandarts en premiejager Dr. King Schultz.

De film scoort hoog op IMDB en dat is niet voor niets. Je moet houden van het genre en van de stijl van Tarantino. En als dat zo is ben je gegarandeerd van een mooi avondje film.







FBLS party issue

Donderdag 11 juli zijn Fabulous Forty Saskia en Jenneke gaan eten bij de Rooij Peper in Oss. Daar hebben we genoten van heerlijke tapa's, goede wijn en een smakelijk dessert. Eten bij de Rooij Peper was nog een cadeautje wat we overgehouden hebben aan onze Fabulous Forty party. Dat was dus nog even nagenieten voor ons. Met dit etentje sluiten we bijna een mooie periode af van voorbereidingen, creativiteit en als kroon op al het werk ons feest en de lancering van FBLS magazine.

De werkelijke afsluiting doen we met een speciale party issue van FBLS magazine. Dus houd onze blog in de gaten, want 22 juli is het zover.

So stay tuned for more.

zaterdag 6 juli 2013

I Love Jumpsuits

Jumpsuits zijn weer helemaal in. Overals noemden we dat vroeger. Maar dat klinkt een beetje alsof je gaat klussen of bij een boer, die een vrouw zoekt, de stal in gaat.
Nee doe mij maar een jumpsuit. Dat klinkt wat frivoler, wat actiever en als je het juiste model hebt ook wat vrouwelijker. De Bijenkorf heeft er een heel item aan besteed deze week via hun style blog op twitter. En natuurlijk heeft de Bijenkorf ook een paar mooie modellen in haar collectie. Maar daar is de prijs ook naar. Gelukkig zijn er nog andere alternatieven. Ik heb er bijvoorbeeld een gevonden bij Wehkamp. Een antracietkleurig driekwart halter model (van Lounge Life). Driekwart is met mijn korte beentjes niet helemaal driekwart. Maar dat mag de pret niet drukken. 's zomers mooi te combineren met sandalen, peeptoes of pumps. En 's winters met laarzen of pumps of een wat sportiever model schoen. En omdat het dan kouder is kun je er altijd een jasje over dragen. Maar voor nu, en het lijkt erop dat de zomer eindelijk is begonnen, is dit een prettig model. Van luchtige stof en makkelijk draagbaar. En de kleur kleed ook nog eens mooi af.

String Tong

De naam en de verpakking doen anders vermoeden. Maar dit zijn sandalen. Of slippers zoals we deze vroeger noemden. Alleen dan net iets anders. Je hebt ze in de maten S, M, L en XL, dus niet in de bekende schoenmaten. Maar M is bijvoorbeeld tot maat 38. Ze zijn in allerlei kleurcombinaties en met prachtige prints verkrijgbaar. Deze heten Anky's Mayan met een mooi bewerkte gesp bovenop. Geïnspireerd door de Inka's. Maar er zijn ook strakkere designs of met meer bling bling.

Perry had ze een tijd geleden gezien in een schoenwinkel in Oss. Bo en hij waren er helemaal van overtuigd dat het iets voor mij zou zijn. Ze wisten alleen niet zeker welk design ik mooi zou vinden. Dus ben ik vandaag zelf gaan kijken en heb deze gekocht. Ze zitten heerlijk en passen eigenlijk altijd. Heel makkelijk als je brede voeten hebt en een hoge wreef. En door de string constructie blijven
ze ook nog eens goed zitten.

Natuurlijk zijn ze ook via Internet te bestellen. Ga eens een kijkje nemen op de site van String Tong zou ik zeggen. Daar vind je allerlei informatie over het concept, materiaal gebruik, collectie en waar je de sandalen kunt kopen.

dinsdag 2 juli 2013

Tupac is still alive


Toen in september 1996 het bericht kwam dat Tupac Shakur was overleden heb ik toch wel even een traantje gelaten. Voor mij was dat zelfs zo'n moment waarvan ik nog precies weet waar ik was. In Tilburg bij vrienden. We stonden op het punt om uit te gaan. Ik leefde, ademde, at en dronk in die jaren Rap en Hiphop en R&B. En Tupac was absoluut een van mijn favorieten. Niet alleen vanwege zijn muziek. Maar het was ook het prototype badboy waar je op die leeftijd dan nog voor valt. Ik in ieder geval. Dat is inmiddels een heel stuk bijgetrokken. Maar los daarvan maakt zo'n bericht indruk op je. Want het is allemaal zo zinloos. Verkwisting van jong leven en veel talent.


Vlak na zijn dood kwam er een levendige geruchtenstroom op gang. Allerlei complot theorieën deden de ronde over hoe hij was vermoord, door wie en waarom. Het heeft echter niets opgeleverd want de dader is nooit opgepakt. Er was ook een theorie dat hij nog zou leven. Dat hij zijn eigen dood in scene had gezet om vervolgens zoveel jaar later een wederopstanding uit te voeren. Geïnspireerd door Machiavelli zou die wederopstanding in zijn 43ste levensjaar moeten plaatsvinden. Over twee jaar ongeveer. Tupac is still alive. 

Maar Tupac is waarschijnlijk niet meer alive. Hij is dood. De man, maar niet de muziek. Vooral zijn moeder heeft zijn nagedachtenis levend gehouden. En zijn erfenis. Vlak na zijn dood zijn er nog verschillende albums van hem uitgekomen. En succesvol ook. Wat hem een van de best verkochte rap artiesten ooit maakt.

De wereld draaide door. Muziek en ook rapmuziek ontwikkelde zich verder. Technieken ontwikkelde zich verder en in 2012 was Tupac plotseling weer much alive. Toen op het Amerikaanse muziekfestival Coachella een bewegend en rappend hologram te zien van Tupac Shakur. Het rapte het nummer Hail Mary en rapte samen met Snoop Dogg het nummer 2 Of Amerikaz Most Wanted. Na het grote succes van het hologram op Coachella was Dr. Dre zelfs van plan om op tournee te gaan met Snoop Dogg en Tupacs hologram, maar werd later helaas afgewezen.

En toen las ik een paar dagen geleden op nu.nl dat er binnenkort op Broadway een musical uitkomt over Tupac. Of in ieder geval met muziek van Tupac. Hollar If Ya Hear Me. En mijn eerste gedachte was "what the f***, de man zelf draait zich waarschijnlijk om in zijn urn als hij dit hoort." Als hij in zijn urn zit dan. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben een groot musical fan. En een groot fan van rap muziek. Maar Tupac en musical kan ik op dit moment nog even niet rijmen. Volgens de producer "is Holler If Ya Hear Me een moderne musical met alle muziek van Tupac, maar hij komt zelf niet in het personage voor." Dus mijn tweede gedachte was "vooruit dan. We zullen zien." Blijkbaar kun je ook een musical maken van een boek als Tukst Fruit of van alle ABBA muziek. Dus waarom niet van de muziek van Tupac. 

Voorlopig zal de musical nog niet te zien zijn in Nederland. Of Joop moet er nu al brood in zien. En wie weet komt zijn hologram binnenkort toch Nederland bezoeken. Als dat zo is sta ik vooraan. Tot die tijd geniet ik dan af en toe maar van de beelden die zijn opgenomen in april 2012 tijdens Coachella.






You never walk alone


Ik heb een dwangneurose of dwangmatigheid of een tik. Hoe je het ook wilt noemen. Eerlijk gezegd heb ik er wel meer dan een. Maar ik weet zeker dat ik niet de enige ben.


Strepen tellen op de weg. Tegeltjes tellen op de badkamer. Stappen tellen als ik aan het wandelen ben. De omwentelingen tellen van mijn trappers als ik aan het fietsen ben. De CD's op alfabetische volgorde in de kast zetten, de boeken, de films. Mijn kleding op kleur in de kast. Wordt het al eng. Stoelen rechtzetten. Schilderijen recht hangen. Speelgoed van kinderen rechtzetten. De tijdschriften op tafel recht leggen. Moet ik nog even doorgaan. In de trein de waarschuwingen en informatie lezen en herlezen die overal aan de wanden hangen. Ik bedoel ik ben heel erg slecht in Frans en Duits. Maar deze twee zinnen staan gewoon in mijn geheugen gegrift:

Ne pas ouvrir avant l arrêt du train
Nicht öffnen bevor der zug hält

Ik weet ook nog wat het betekent. En iedere keer lees ik het weer opnieuw. Ik kan er een dag mee vullen met al mijn dwangneuroses. Maar ik weet gewoon zeker dat ik niet de enige ben. Je bent nooit de enige.

Behalve als het gaat om 1 tik die ik heb. Die is ook echt niet normaal. Dat weet ik. Maar vooruit. Laat ik er nu voor eens en altijd voor uitkomen.

Als ik over een deurmat loop dan hebben mijn voeten de dwangmatige neiging om zich te vegen. Niets geks aan zul je denken. Daar is immers een deurmat voor. Ware het niet dat ik dat ook doe als ik naar buiten loop. Inderdaad je leest het goed. Als ik naar buiten loop veeg ik eerst mijn voeten. Ik ben van nature proper aangelegd. Dat is zo. Maar dit is natuurlijk weinig nuttig. Waar zijn mijn voeten bang voor. Dat ik alle stof van binnen mee naar buiten neem. Dat ik het zand wat mijn kinderen van buiten mee naar binnen hebben genomen weer terugbreng naar waar het hoort. Ik weet het niet. Maar feit blijft dat ik mijn voeten veeg als ik over een deurmat loop. En het kan gewoon niet anders dan dat ik de enige ben in de hele wereld die dit doet. Dacht ik althans. Tot voor heel recent. Want er is minimaal nog een iemand, woonachtig in Berghem nota bene, die hetzelfde doet. Ik weet niet hoe ze heet. Ik weet ook niet meer precies waar ze woont (het is een zij, inderdaad) maar ze bestaat. Het was puur toeval dat ik haar tegen kwam en het zag gebeuren. Een gevalletje van op de juiste plek op de juiste tijd. Of voor haar dan niet eigenlijk.

Ik had de kinderen juist opgehaald van de kinderdagopvang en fietste met een slakkengangetje door een straat in de wijk toen ze naar buiten kwam lopen. Ze moest iets uit haar auto halen. En toen gebeurde het. In een split second. Maar meer was er niet nodig. Ze veegde haar voeten op de mat die buiten lag en liep toen verder. Ze keek mij aan. Ik keek haar aan. En ik zag gewoon dat zij zag dat ik het zag. Je kunt je voorstellen wat een opluchting dit bij mij veroorzaakte. Ik was niet meer de enige, ik was niet meer uniek. Zoiets schept ook meteen een band. Een onzichtbare dat wel. Want zij weet niet dat ik hetzelfde doe. Dat weet ik alleen. Maar ik weet het wel dat zij weet dat ik het weet dat zij het ook doet. En dat is een heel fijn gevoel. Te weten dat je er niet alleen voor staat. En denk je eens in wat het potentieel is. Als er in Berghem alleen al twee mensen zijn die het doen. Wat moet het aantal wereldwijd dan niet zijn. En zo zie je maar weer.

Je bent nooit de enige.