zondag 14 juli 2013

Django Unchained


Nadat we ons de laatste maanden hadden gestort op verschillende HBO producties (2 seizoenen Homeland en seizoen 3 van Game of Thrones) en het wat minder bekende Vikings. Niet van HBO trouwens. Was het weer tijd voor wat films. Vrijdag avond, of eigenlijk nacht, hebben we Django Unchained gezien van Quinten Tarantino. Perry en ik zijn een groot fan van de films van deze regisseur. Die, net als Hitchcock, altijd een kleine rol in zijn eigen producties vervult. En niet omdat ik nu zo van al dat geweld houd. Nee absoluut niet. Wat mij op de eerste plaats boeit aan zijn films zijn de conversaties van de extreme personages die zich in extreme situaties bevinden. Het zijn altijd van die heerlijke koetjes en kalfjes gesprekken. Ik bedoel wie kent nu niet de briljante conversatie van tussen John Travolta en Samual L. Jackson over Mac Donalds in Europa of over drugs in Amsterdam en hoe dat wettelijk in elkaar zit. Daarnaast het feit dat je vaak sympathie voelt voor minimaal een van de bad guys in de films. Omdat ze eigenlijk zo gewoon zijn ondanks hun extreme karakter eigenschappen. Dan het feit dat, in tegenstelling tot bij The A-team, a plan bijna nooit together comes. En waarom niet. Omdat we te maken hebben met mensen en mensen zijn zelden voorspelbaar. Dus je kunt nog zo'n mooi plan hebben en het kan nog zo simpel lijken. Soms lopen dingen gewoon niet zoals je had verwacht. Aan de andere kant is menselijk gedrag soms zo voorspelbaar dan je met een beetje mensenkennis precies dat krijgt wat je wilt. En daar maken de hoofdpersonen uit Tarantino's films vaak handig gebruik van. En dan tenslotte de sfeer en de muziek. Ik houd gewoon van de sfeer en de muziek in de films van Quinten Tarantino. Hij weet als geen andere verschillende stijlen en tijden te combineren in een soundtrack.

Met Django Unchained heeft Quentin Tarantino op briljante wijze een Spaghetti Western neergezet. Toegegeven, het verhaal is niet heel sterk en misschien wat vergezocht en het plot gaat wel heel snel. Sommige scenes zijn zo bloederig dat je jezelf afvraagt of dat nu perse nodig is. Aan de andere kant lijkt het ook wel weer realistisch dat een schot uit een dubbelloopsgeweer geen mooi gaatje maar het rondvliegen van complete ledematen tot gevolg heeft. Maar de muziek, de beelden en het soms trage tempo van scenes doen sterk denken aan de films van Sergio Leone.  De topcast zet een mooi staaltje acteerwerk neer met Leonardo Di Caprio als exentrieke slavenhandelaar en Jamie Foxx als zwijgzame held. Zelfs Don Johnson is te verteren in de rol van plantage eigenaar Big Daddy. Maar het meest heb ik nog wel genoten van Samuel L Jackson als huisslaaf en Christopher Waltz als voormalig tandarts en premiejager Dr. King Schultz.

De film scoort hoog op IMDB en dat is niet voor niets. Je moet houden van het genre en van de stijl van Tarantino. En als dat zo is ben je gegarandeerd van een mooi avondje film.







Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie.