donderdag 22 augustus 2013

Gijp

Als je, zoals ik, op een afdeling werkt met bijna alleen maar mannen bij wie voetbal bovenaan het lijstje staat van meest populaire gespreksonderwerp. Dan moet je jezelf af en toe van je goede kant laten zien. Tijdens het seizoen de competitie volgen is geen optie. Want er zijn zoveel competities dat het voetbal seizoen tegenwoordig het hele jaar duurt. Daar heb ik allemaal geen tijd voor. Nog even los van de EK's en WK's. We hebben de voor competitie, de nacompetitie, de beker, UEFA en dan heb ik het nog niet over al die competities in het buitenland waar onze 'toptalenten' voor te veel geld hun vrije tijd besteden. Maar ik lees tegenwoordig de Volkskrant digitaal en ja ook de sportpagina. Dus vandaar dat ik weet dat PSV een nieuw jong veelbelovend team heeft en dat Feyenoord de eerste drie wedstrijden heeft verloren en Ajax. Over Ajax wordt ik door mijn schoonbroer wel op de hoogte gehouden.

Voetbal is echter niet alleen op tv of in de krant. Er worden ook nog boeken geschreven over voetbal. En over voetballers of ex-voetballers. De dag voor onze vakantie naar Spanje kreeg ik van een mannelijke collega, uiteraard, de digitale versie van Gijp. Ik was op dat moment Inferno van Dan Brown aan het lezen. Persoonlijk vond ik het nogal een desillusie. Maar een boek waar ik aan begonnen ben niet uitlezen is voor mij geen optie. Dus heb ik mij naar de laatste bladzijde geworsteld en daar aangekomen was ik toe aan iets luchtigs. In mijn optiek zou het boek over Rene van der Gijp daar prima aan voldoen. Niets was minder waar.

Ik had niet zoveel met Rene van der Gijp. Eerlijk gezegd kende ik hem alleen maar van het sportprogramma VI. Naar mijn mening een ouwe jongens krentenbrood programma waar volwassen kinderen elkaar een uur lang zaten te dissen en zaten te roddelen met als hoofdonderwerp voetbal. Hoogst irritant vond ik het. En echt, ik heb mijn best gedaan om het te waarderen. Blijkbaar dacht het Nederlandse publiek hier anders over aangezien ze in 2012 de Televizier-Ring hebben gewonnen. Smaken verschillen nu eenmaal.

Het boek Gijp bleef me boeien. Moest ik bij Inferno mezelf er iedere keer toe zetten weer een bladzijde te lezen. Gijp kon ik moeilijk wegleggen. Ik hoorde hem bij wijze van spreken praten en lachen en raakte gefascineerd door zijn complexe persoonlijkheid. Hij lijkt een heel onbezorgd persoon die zich nergens iets van aantrekt en lekker zijn eigen gang gaat. Een zondagskind. Uber relaxt zullen we maar zeggen. Heel anders dan de gemiddeld gestreste figuur die ikzelf ben. Al denk ik dat ik uiteindelijk wel beter in balans ben. Daarnaast vond ik zijn verklaring over het succes van VI heel verhelderend. Dat het zelfs voor vrouwen voetbal toegankelijk maakt. Misschien ga ik het toch nog een kans geven.

Maar wat bij mij het meeste is blijven hangen is zijn kijk op het spel voetbal. Je kunt het spel bestuderen, analyseren, interpreteren, jezelf een slag in de ronde trainen en er allerlei theorie├źn op los laten. Uiteindelijk blijft het een kwestie van geluk. Wat dat betreft hebben we daar dezelfde mening over. En dat schept dan meteen een band.

Ik snap nog steeds niet hoe mannen zoveel kunnen praten over voetbal. Geniet gewoon van het spel en denk er niet teveel over na zou ik zeggen. Dat scheelt ook een hoop geweld en vandalisme. Maar Gijp is wat mij betreft een echte aanrader. Ook voor vrouwen.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie.