zondag 29 september 2013

De Week in Instagram; Week 39

 Maandag; ons grasveld als champignon kwekerij.

Dinsdag; Brun speelt lekker buiten in de achtertuin. Nog even genieten van de laatste warme dagen.

Woensdag; Bo heeft deze week met haar klas een bezoekje gebracht aan de postBode. En ze mochten een brief nar huis sturen.

Donderdag; struinend op alle social media vond ik een project waar Madonna op dit moment mee bezig is. Art for Freedom en Secret Project Revolution. Ik ben inmiddels weer helemaal into Madonna.
Vrijdag; op weg naar de verjaardag van neefje Hugo. Even gestopt om te genieten van deze prachtige zonsondergang.

Zaterdag; Bo is er helemaal klaar voor. Zwemmen met kleding. En het heeft geloond. Want volgende week zondag mag ze proefzwemmen.

Een succesvol dagje shoppen in Nijmegen op National Glamour Day dankzij: Mango, Esprit, H&M, WE, Vila, Vera Moda, Pieces en Jenneke.

Zondag; mijn bijdrage aan Dress Red Day.








woensdag 25 september 2013

Dress red day

Zondag 29 september is het Dress Red Day. 
Doe mee en draag die dag rood! 

De Hartstichting roept alle vrouwen in Nederland op om iets rood te dragen. Zo vragen ze aandacht voor hart- en vaatziekten bij vrouwen.

Wat is Dress Red Day?
Hart- en vaatziekten zijn wereldwijd doodsoorzaak nummer één bij vrouwen. Op Dress Red Day vraagt De Hartstichting hiervoor extra aandacht. Dit doen ze door zoveel mogelijk mensen in Nederland te vragen op deze dag rood te dragen. 
En ik doe hier ook aan mee! Jij ook?
Draag rood op Dress Red Day!
Toon je betrokkenheid en draag rood op Dress Red Day. Een rode jurk, een rood shirtje, een rood overhemd of een rode stropdas. Alles kan en mag, zolang het maar rood is.
Dress Red Day = 29 september
Zorg dat je Dress Red Day niet vergeet. 
Wereld Hart Dag
Dress Red Day valt samen met Wereld Hart Dag. Deze dag staat sinds enkele jaren in het teken van hart- en vaatziekten bij vrouwen. 
Lees meer over hart- en vaatziekten bij vrouwen en over Dress Red Day op de site van De Hartstichting.

dinsdag 24 september 2013

Ga jij al vreemd?


Vandaag stond er een stuk in de Volkskrant dat de SGP iets wil doen aan dating sites zoals 'Second Love'. Nu is de SGP doorgaans geen partij waar ik me heel erg mee identificeer. En ik houd me ook niet echt intensief bezig met politiek. Maar in dit geval was mijn eerste reactie 'waar is die petitie dan zet ik mijn handtekening eronder en wanneer gaan we demonstreren op het Malieveld, ik ben erbij'. 


"Ben jij gelukkig getrouwd? Ik ook!"
Second Love is een datingsite voor mensen die 'gelukkig getrouwd' zijn maar toch behoefte hebben aan meer. Wat dat meer dan ook mogen zijn. Ik veronderstel dat het dan vooral gaat om seks en de  spanning iets te doen wat eigenlijk niet mag. Want als je een goed huwelijk hebt lijkt het me  niet dat je, naast je huwelijkspartner, behoefte hebt aan iemand om een goed gesprek mee te voeren. Maar ik kan het mis hebben. Sites als Second Love moedigen vreemdgaan dus aan. En dat stuit me heel erg tegen mijn morele borst. Ik heb de reclames gezien op televisie en mijn gevoel was en is nog steeds; dit kan echt niet. Perry en ik hebben er naar aanleiding van de reclame nog niet zo lang geleden een discussie over gevoerd. De stellingen waren Waarom ga je vreemd? en Hoe doe je dat in godsnaam? Uiteindelijk was de conclusie dat je vreemd gaat uit ontevredenheid over je relatie, omdat je ongelukkig bent, omdat je in een sleur bent geraakt en dat het 'hoe' alleen maar een  hoop gedoe is en dat je er een hoop ellende aan overhoudt. Persoonlijk vind ik dat je die energie beter kunt gebruiken om uit die sleur te komen, te praten over wat je dwarszit en te werken aan je relatie. Lees voor mijn part Vijftig tinten Grijs en laat je inspireren. En ik preek hier echt niet over het gezin als hoeksteen van de samenleving of dergelijke dingen en dat je koste wat kost bij elkaar moet blijven, ook als het niet meer werkt. Dat vind ik net iets teveel SGP. Maar bezint eer ge begint zou ik zeggen.

"Let op! vreemdgaan dupeert kinderen". 
Dat is de boodschap die volgens de SGP moet volgen op dergelijke reclames. Helemaal mee eens. Want wat voor goeds komt er uit vreemdgaan. Uiteindelijk kom je in een vicieuze cirkel van leugens en stiekem gedoe terecht. De spanning gaat waarschijnlijk ook van deze relatie af. Misschien heb je weer even dat verliefde gevoel teruggevonden, maar dat stofje raakt ook uitgewerkt. Meestal lost het niets op. Frank Boeijen heeft er ooit eens over gezongen;

Op zoek naar geluk in Kronenburg Park 
Thuis wacht een vrouw onwetend op haar man 
Ze heeft nooit iets gevoeld van zijn ontevredenheid 
En alles blijft bij het oude, als hij weer naar huis rijdt

Maar de rest van de politiek zit niet te wachten op dit soort geneuzel. 'Relaties en relatievorming maken naar het oordeel van dit kabinet deel uit van het privédomein van individuele burgers', was de reactie van PvdA op het standpunt van de SGP. Tja, daar hebben ze ook weer gelijk in. Hoe ver moet de politiek gaan in hun paternalisme. Bovendien, als je dergelijke datingsites verbied moet je ook bordelen verbieden, en de Wallen in Amsterdam sluiten en sekslijnen verbieden. Want laten we eerlijk zijn, ook dit lokt vreemdgaan uit. Alleen, en dat is waarschijnlijk ook een stukje politiek, dat is voor een groot gedeelte een gelegaliseerde sector in Nederland. Daar wordt belastinggeld aan verdient. Bovendien wil je ook niet dat deze industrie weer de illegaliteit in gaat. Het is net als met roken. De politiek heeft bepaald dat burgers gewaarschuwd moeten worden voor het gevaar maar verbieden doen ze het nooit want dat is niet goed voor de schatkist.

Kortom een kansloze missie dus voor de SGP. Ondanks het feit dat onderzoek heeft uitgewezen dat 70% van de ondervraagden de vreemdgangers reclame afkeurt. Neemt niet weg dat ik persoonlijk nog steeds vind dat dit niet kan en het dus eens ben met het standpunt van de SGP. Dus mocht er toch een petitie komen of een demonstratie. Ik doe mee!!!

Bron; SGP durft op te komen voor huwelijkstrouw, Volkskrant dinsdag 24 september 2013.

maandag 23 september 2013

Monkey Business

Zaterdag zijn we met de kinderen en neefje Floris naar Apenheul in Apeldoorn geweest. Dat was nog een cadeautje wat Floris tegoed had voor zijn verjaardag. Ik ben niet zo van de dierentuinen. Vroeger kwam ik er dan ook niet veel. Maar sinds de kinderen er zijn hebben we al menig dierentuin van binnen en van buiten gezien. Nu riep een dierentuin bij mij altijd het beeld op van desolate kooien, tralies, dieren die wezenloos voor zich uit zaten te staren of hysterisch in hun hokken zaten te krijsen of liepen te ijsberen (ook de ijsberen). In Barcelona hebben we ooit twee vissen gezien die constant rondjes zwommen. Onder elkaar. De ene een beetje op zijn zij. Dat was echt een treurig gezicht.

Maar dat het niet altijd zo hoeft te zijn bewijst bijvoorbeeld Burgers Zoo en ook Apenheul. Hoe je op het idee komt om in Nederland een park met alleen apen te openen weet ik niet. Maar Apenheul is inmiddels uitgegroeid tot meer dan alleen een dierentuintje. Het park zelf is prachtig aangelegd. Dat zie je zelfs op een grijze nazomerse dag zoals afgelopen zaterdag. De dieren hebben veel vrijheid. Soms zelfs zoveel dat ze zich tussen het kijkende publiek kunnen begeven. Tot grote hilariteit van vooral de kinderen. Het park is verdeeld is verschillende kleine gebieden. En tussen ieder gebied in is er gelegenheid om wat te drinken en te eten en voor de kinderen om te klimmen en te klauteren. We stammen nu eenmaal af van die dieren en dat heeft Apenheul goed begrepen.

Dat ze zich om apen bekommeren ook buiten de park grenzen en zelfs buiten onze landsgrenzen is voor mij aanleiding geweest om er op dit blog aandacht aan te besteden.

Sinds 1994 bestaat het Apenheul Natuurbehoudfonds (ANF). Via zo'n 15 projecten wereldwijd werken ze mee aan natuurbescherming. Het zijn projecten waar zowel de lokale bevolking als de apen en hun (regen)wouden voordeel van hebben. Naast financiële steun biedt het fonds ook hulp door het uitwisselen van kennis en door mankracht en expertise in te zetten.

Wil je meer weten over het park en de projecten van ANF neem dan een kijkje op de site van Apenheul. Maar je kunt natuurlijk ook een keertje gaan kijken. Het is echt de moeite waard.

De Week in Instagram; week 38

 Het was nogal een hectisch week, week 38. Al leek het allemaal nogal rustig te beginnen met zelfs een avondje ongegeneerd luxe vervelen. Maar naarmate de week vorderde werd het steeds drukker. Met als hoogtepunt de zaterdag.

Maandag; geheel geïnspireerd door ons zaterdag uitje naar de Lievekamp zet Perry 's avonds echte 80ties muziek op. Wat mij inspireert om letterlijk muziek uit de oude doos tevoorschijn te halen.

Dinsdag; opa en oma de Wit dag. Brun heeft een drakentekening gemaakt waar ik best wel trots op ben. Het begint er steeds meer echt op te lijken. 's Avonds verveel ik me dood. Nergens zin in. Dus val ik iedereen maar lastig met foto's van mezelf.

Woensdag; altijd spannend wat de kinderen deze keer weer verzinnen. Nou Bo wilde graag tatoeages zetten bij zichzelf en Brun. Die zich daar graag voor leende. Het inspireerde hem zelfs om zijn hele gezicht voor te tekenen. 's Avonds samen met papa collecteren voor het goede doel.

Zaterdag; de meest hectische dag van de week. Eerst zwemmen met de kinderen. Daarna door naar Apenheul met drie apen. Eten bij Mac D. En nog de laatste keer collecteren. Zondag waren we helemaal uitgeput.











vrijdag 20 september 2013

Perfect match 1


Als het gaat om kleding zijn er twee dingen die ik altijd draag. Nou ja, er zijn wel meer dingen die ik altijd draag. Maar deze twee dingen zijn essentieel voor mij. Schoenen met hakken en oorbellen. Zonder hakken voelt het gewoon alsof ik een deel van mezelf mis. Vooral lengte. En zonder oorbellen voel ik me eigenlijk naakt. En sinds ik mijn haren kort heb kunnen de oorbellen wat mij betreft niet groot en opvallend genoeg zijn.

Een paar weken geleden heb ik bij een oude buurman van mijn ouders een tweetal kettingen gekocht. Hij maakt zelf sieraden. En niet onverdienstelijk. Maar helaas gaat hij ermee stoppen. Ik had al een paar stukken van hem in mijn collectie. Een ketting met, hoe kan het ook anders, bijpassende oorbellen. En hij heeft ook de oorbellen en manchetknopen gemaakt die ik had ontworpen voor onze bruiloft.

Bij de kettingen hoorde echter geen oorbellen. Vandaar dat ik ik al een paar weken op zoek ben. En ik heb geprobeerd ze te dragen zonder. Maar nee... Vandaag heb ik eindelijk bij een van de kettingen oorbellen gevonden. Bij Bijou Brigitte in 's-Hertogenbosch. En omdat ik niet kon kiezen heb is beide paren maar gekocht. Kan ik een keer afwisselen. Een perfecte match.

Natuurlijk gaat mijn jacht op oorbellen gewoon door. Want ik heb nog een ketting liggen. To be continued....


woensdag 18 september 2013

Stem mij volgend jaar in de NS Publieksprijs kernjury

Ik heb dit jaar voor de NS Publieksprijs gestemd op het boek 'Gijp'. Aan dit boek heb ik een tijd geleden al aandacht besteed op mijn blog.

Stem ook op jouw favoriete boek voor de NS Publieksprijs en maak kans op leuke prijzen.

En vind je het ook leuk als ik volgend jaar in de kernjury van de NS Publieksprijs zit. Gebruik dan onderstaande link om te stemmen. Met deze link wordt elke stem aan mijn totaal toegevoegd. En wie weet mag ik volgend jaar mee bepalen welke boeken in aanmerking komen om te winnen;

https://nspublieksprijs.nl/jurylid/JWKN35DRUM

Ik dank jullie alvast hartelijk voor je stemmen.



Fiets Frustratie


Nu houd ik van de wielersport en ik fiets graag. Op de weg, in de bossen, naar het station, een rondje met de kinderen. Het maakt niet uit. Ik pak liever de fiets dan de auto. En ook als het om fietsen gaat wil ik graag progressie zien. Vanaf het allereerste begin dat ik met mijn vader de weg op ging heb ik onze gemiddelde vergeleken met de gemiddelde snelheden van de mannen in de Tour. Wat natuurlijk idioot is gegeven het feit dat wij beiden geen jonge mannen zijn (en ik nog het minst van ons tweeën), dit maximaal 1x in de week doen, niet over het materiaal beschikken waarover de profs beschikken en niet beschikken over een medisch team dat onze resultaten met wat kunstmatige ingrepen kan verbeteren (als je begrijpt wat ik bedoel). Maar goed, je moet je eigen uitdagingen creëren. Uiteindelijk ben ik gewoon blij als we een bepaald gemiddelde kunnen behouden en dit lopende het seizoen ook nog wat kunnen opbouwen. Een mens moet ook realistisch blijven. 

In sportief opzicht ben ik redelijk competitief. Ga ik een rondje hardlopen in Londen of New York (met de XBox Kinect Your Shape Fitness Evolved) dan kan ik het niet uitstaan wanneer ik langzamer loop dan mezelf. Dus gaat er een tandje bij. Dan maar pijn in de benen. Maar ik laat me niet voorbij lopen. Ook niet door mij. Kom nou. En een score van 96 % bij Cardio Boxen als ik weet dat ik ook 97 of 98 % kan halen is ook not done. Dan heb ik echt een slechte sportavond. Dat even ter illustratie.

Waar ik moeilijk tegen kan is tegen mensen die plakken. Je weet wel. Je rijdt op je fietsje op een grijze dag naar je werk. Je hebt de wind vol op kop en stampt die trappers rond dat het een lieve lust is. Een beetje met het hoofd gebogen vanwege die harde wind zie je vanuit je ooghoeken iemand naderen. Maar vervolgens gebeurt en niets. Voorzichtig draai je iets naar links of rechts en dan zie je die persoon achter je rijden. Op gepaste afstand weliswaar. Maar hij blijft wel achter je rijden. Dat is irritant hè. Dan denk ik wel eens 'rijd me voorbij of neem de kop effe over'. Want zo hoort dat. Ik heb dan altijd de neiging om er nog een tandje bij te doen en bij zulke mensen weg te rijden.

Maar nu werd ik de laatste tijd te pas en te onpas voorbij gereden door mensen op de fiets. Oudere mensen, hele oude mensen, dikke mensen, hele dikke mensen, moeders met kinderen voor en achterop of een combinatie van dit alles. Je kon het zo gek niet bedenken of het haalde me in. En tegen wind in en heuveltje op. Dat ook nog. In het begin dacht ik nog 'ZO'.... Eh ja, meer dacht ik eigenlijk niet. Maar na een tijdje begon ik een patroon te zien. In die fietsen dan. En begon het me ook te irriteren. Want die fietsen die mij heuveltje op tegen wind in voorbij zoefden, hadden allemaal een gigantische constructie aan dat achterwiel hangen. Ha, het waren allemaal van die Sparta Met types. Of zoals dat tegenwoordig heet, een E-bike. Ja, zo kan ik het ook. Een fiets met een motortje.
En geloof me, ik vind het een fantastische uitvinding hoor. Voor als je al heel oud bent en het loopt allemaal niet meer zo soepel. Of als je medische problemen hebt en je wilt toch bewegen. Maar alsjeblieft, als je nog gezond bent en het gaat allemaal nog vlot. Wat moet je met zo'n ding. Om een fietsbrug op te rijden of een dijk of om je te helpen als het eens een keertje wat harder waait dan anders. Ga toch een eind fietsen op een gewone fiets. En volgens mij als je wat teveel kilo's hebt kun je veel beter een gewone fiets pakken. Dat zet tenminste nog zoden aan de dijk. Nee, ik had echt wel van vooruitgang. maar de E-bike, daar ben ik absoluut niet van gecharmeerd. Vooral niet als ze me voorbij rijden. Dat doet pijn. Bij een fietsliefhebber als ik doet dat pijn.

Dus, alsjeblieft, de volgende keer als je me ziet fietsen op mijn blauwe metallic Giant Jubilee City Bike tussen Berghem en Oss of andersom. En je zit op je Sparta Metje. Houd een beetje rekening met mijn gevoelens en blijf lekker achter me rijden. Dat zou ik nu echt heel erg waarderen.




zondag 15 september 2013

De week in Instagram; week 37

Week 37 stond vooral in het teken van veel regen. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Maandag; gekke bekken trekken na een dagje KDV en BSO. Onvermoeibaar zijn die kinderen. Alsof ze de hele dag stil op een stoel hebben gezeten.

Dinsdag; regen regen regen, maar wel goed voor de tuin.

Woensdag; samen met Brun spelen met zijn Dino's en lezen in zijn Dino boek. Mama heeft weer veel bijgeleerd over deze machtige dieren die eens de aarde bewandelde.


's Middags had ik ineens een huis vol kinderen. En ondanks de regen wilden ze toch buiten spelen. Af en toe wel even schuilen.

Donderdag; iedere dag met de trein van Oss naar Den Bosch. Deze week viel me ineens het prachtige lijnenspel op van de nieuwe overkapping op het perron. In de pauze even een foto van gemaakt.

Vrijdag; de deelnemers aan TVOH moesten kiezen tussen de juryleden. Perry had een ander Dillema. De keuze was reuze.

Zaterdag; Bo heeft op de IPad het infrarood effect ontdekt. Daar experimenteert ze al een tijdje mee. Brun experimenteert liever met muziek.

's Avonds uit met de meiden. Eerst gezellig uit eten bij de Wereld in Oss. Daarna naar de Lievenkamp in Oss voor de Byebye 80 Welcome 90 party. Een meezing en mee dans festijn. Niet iedereen in de zaal snapte het concept. Maar we hebben wel een leuke hilarische avond gehad met veel lol. En ook nog op het podium gestaan met de 'Robbie Williams' van de band. How deep is your love. My five minutes of fame.









vrijdag 13 september 2013

Fashion Victim

Ik hou van mode, laten we dat even voorop stellen. Ik volg de mode. Of probeer dat althans. Ik haal eruit wat ik leuk vind en probeer het voor mezelf passend te maken. Maar ik ben geen Fashion Victim. Absoluut niet.  Ik vind niet alles mooi en ik ben niet bang om toe te geven dat niet alle mode mooi is aan mij. Ik bedoel, je moet je eigen grenzen kennen. En nadenken over wat je de wereld aandoet als je bepaalde dingen draagt. Als hele korte strakke rokjes mode zijn dan doe ik daar bewust niet aan mee. Dat is waarschijnlijk niet helemaal hip of trendy of cool. Maar daar denk ik toch over na. Over zulke dingen. Ik ken ook niet alle ontwerpers en modehuizen van nu bij naam en toenaam. Wat maakt het ook uit. Ik draag de kleding niet de naam. Ik vind het mooi of niet. Of het nu van Armani is of van H&M.

Afgelopen week was de New York Fashion Week (NYFW). In alle fashion magazines, op Twitter, Facebook en instagram breed uitgemeten. De mensen die daar rondlopen halen waarschijnlijk hun neus op voor mensen zoals ik. Of gunnen ons op zijn minst geen blik waardig. Maar bij het zien van onderstaand filmpje vraag ik me toch af wie de grootste modeflater slaat. Geniet van dit Jimmy Kimmel Fashion Experiment.










woensdag 11 september 2013

De laatste loodjes

Ik ben niet iemand die snel om hulp vraagt. Meestal ben ik wel in staat om mijn eigen boontjes te doppen. Maar nu ga ik toch een beroep doen op een aantal mensen. Op de programma makers van deze wereld om precies te zijn.

Laatst zat ik, op een ochtend, in de trein wat glazig uit het raam te staren toen mijn oog viel op een abri van The Biggest Loser Holland. De zoveelste variant op het concept en publiek afvallen waar de publieke omroepen ons aan het einde van de zomerperiode mee trachten naar binnen te lokken. En begrijp me niet verkeerd. Ik vind het bewonderenswaardig dat mensen aan dergelijke programma's meedoen. Je moet het maar durven. Jezelf zo kwetsbaar opstellen tegenover een miljoenenpubliek. Jezelf laten afbeulen en uithongeren. Je zwaktes zo tentoonspreiden. Je emoties zo laten zien. Daar heb je lef voor nodig. En ook ik wordt emotioneel als ik die blije, stralende, trotse gezichten zie tijdens de finale. Als blijkt dat ze hun streefgewicht hebben gehaald en soms meer dan dat. Ik ben nu eenmaal een kreeft en gevoelig voor dat soort emoties.

Wat ik echter niet begrijp is waarom het altijd programma's moeten zijn met mensen met een BMI van 30 of hoger. Vijftig kilo afvallen als je honderd kilo te zwaar bent is eigenlijk helemaal niet zo spectaculair. Want iedere zak chips die je per dag minder eet heeft al effect. En iedere trap die je extra omhoog loopt ook. 
Waarom nu nooit eens een programma voor mensen zoals ik. Kijk, ik ben zo iemand met aanleg zoals ze dat noemen. Mijn hele leve lang vecht ik al tegen die kilo's teveel. Ik heb ook wel eens een dieet geprobeerd en ik weet dat als ik niet sport en nergens op let dat de kilo's er in no time aanzitten. Maar ik heb er altijd zelf voor gezorgd dat het niet uit de hand liep. Niet met shakes, niet met een crash dieet (wat ik persoonlijk een slecht signaal vind naar mijn kinderen) of een zwaar fitness programma. Gewoon opletten en bewegen en ja af en toe jezelf dingen ontzeggen en jezelf pijn doen met sporten. Dat ik dat de rest van mijn leven moet volhouden weet ik. En dat het niet altijd makkelijk is weet ik ook. De wereld is nu eenmaal vol verleidingen. Maar ze zijn eraf en blijven eraf, heb ik mezelf voorgenomen. Uiteindelijk moet je het toch zelf doen. Het is een psychische klik. Die knop moet je omdraaien dan ben je al een heel eind. Alleen die laatste kilo's, dat wil maar niet lukken. Die paar kilootjes van mezelf en de erfenis van twee zwangerschappen. Het zit eraan en het blijft eraan. Heel frustrerend. 

Daarom ben ik eens gaan nadenken. En ik dacht  zo, het wordt de hoogste tijd voor iets heel anders.  Programmamakers van Nederland, Joop van den Ende, John de Mol, Wendy.  Ik heb  hier een fantastisch concept voor een nieuw afval programma. "De laatste loodjes wegen het zwaarst". De naam heb ik al voor jullie bedacht. Het wordt een soort van Afvallers XXL (maar dan XXS) meets Hollands Top Model meets Desperate House Wifes. Want als je het voor elkaar krijgt om bij vrouwen zoals ik die laatste kilootjes te laten verdwijnen (en met verdwijnen bedoel ik niet wegzuigen), dan ben je pas goed bezig. En ik heb ook al bedacht wat de winnares krijgt. Een borstcorrectie, omdat borstvoeding geven heel goed is voor je kind maar niet voor de vorm van je borsten. En een buikcorrectie. Want na een paar zwangerschappen is dat vel gewoon uitgerekt en daar helpt geen dieet of buikspier oefening aan. En oh ja, ik wil graag zelf mijn personal trainer uitkiezen. En de presentator moet een man zijn, geen vrouw.

Dus kom maar op met dat contract. Ik ben best bereid om mee te doen in de pilot. En ik ken ook nog wel een paar leuke vriendinnen. Tegen een significante vergoeding uiteraard. En de garantie dat ik weer met gemak in maatje 36 pas.

zondag 8 september 2013

Nieuwzoet.nl, de perfecte match?

Nee, dit is geen post over een nieuw snoepje of zoiets dergelijks. Dit gaat over een soort van dating site. Alleen brengt deze site geen mensen bij elkaar maar boeken en lezers. En dat op een heel originele manier. Ieder jaar verschijnen er zo'n 15.000 nieuwe boeken. Dat is er meer dan één per uur. Knap lastig om tussen dat enorme aanbod de boeken te vinden die passen bij wat jij graag leest. 

Daarom is er nu NIEUWZOET. NIEUWZOET is de nieuwe manier om boeken te ontdekken. Het werkt heel makkelijk. Op NIEUWZOET maak je een persoonlijk leesprofiel aan, altijd en overal aan te passen. Vervolgens ontvang je dagelijks de eerste bladzijden van een boek dat aansluit bij jouw voorkeuren.
Extra leuk is dat de leesfragmenten verstuurd worden zónder informatie over de titel, cover en auteur: een blind audition. Onbekende namen komen naast grote schrijvers te staan. Op deze manier kunnen lezers onbevooroordeeld beslissen wat ze van een boek vinden. Een sprong in het diepe wordt ook beloond. Wie blind iets koopt bouwt krediet op waarmee later een gratis e-book kan worden verkregen. Compleet verrast worden kan ook. Dan zoekt de computer een boek buiten iemands profiel. 
Een filter kan helaas niet worden ingesteld; of het een goed boek is of niet. Maar de eigenschap 'goed' laat zich dan ook moeilijk vastleggen in algoritmes. 
Vrijdag 6 september ging de testversie van het platform online. 1000 testers gaan de komende twee weken de site beoordelen en feedback geven. Natuurlijk heb ik mezelf inmiddels aangemeld voor de nieuwsbrief zodat ik me kan inschrijven als de deuren weer open gaan. En ik ben benieuwd wanneer ik de eerste pagina ga ontvangen. Ben je ook nieuwsgierig geworden? Blijf deze blog dan volgen of meld je aan op de site van NIEUWZOET.

De week in Instagram; week 36

Dat ik Instragram een fantastisch medium vind heb ik al eens laten weten via deze blog. Een makkelijk foto bewerk programma en social media in een. Sinds ik dit gebruik merk ik dat ik overal om me heen leuke dingen zie. En het kan iets heel simpels zijn. Van een mooie zonsondergang in mijn eigen achtertuin tot een leuk momentje met de familie. Het is een manier om meer positivisme in je leven te brengen. En als je andere Instagram gebruikers volgt zie je dat de meeste het daarvoor gebruiken. Waarderen van de kleine dingen in het leven, de wereld om je heen. Want er is zoveel moois te zien en te beleven en te delen met anderen. Je moet het alleen even zien.

Vanaf deze week probeer ik dan ook iedere week een collage van
Instagram momenten op deze blog met jullie te delen. Deze week de eerste, week 36. Geniet ervan.

Van boven naar onder:

Blij met de nieuwe aanwinst voor mijn letterbak;11 letters van ruim 100 jaar oud.

Brun; lekker genieten in de hangmat van het prachtige september weer.

Trotse moeder; Brunjo die binnen 1 minuut leert fietsen zonder rijwieltjes.

Brun; waterpret.

Prinses Bo; in statie uniform komt juist van een echt prinsessenfeest.

Gezellig avondje bijkletsen met vrienden. Perry had heerlijk gekookt. Onder andere deze kleurrijke pasta.

Verpakking voor de verjaardag cadeaus van Pim. Perry en Bo hebben deze mooie trein samen geknutseld.









woensdag 4 september 2013

WËRELDBÄND in CIRQUE STILETTO 2


Perry en ik zijn een groot fan van de Wereldband. Sinds we hen een aantal jaren geleden voor het eerst hebben gezien, tijdens de uitreiking van de vrijwilliger van het jaar gala in de Lievekamp in Oss, gaan we trouw naar iedere show. En de Wereldband stelt eigenlijk nooit teleur. Vanaf 30 Augustus 2013 tot en met 15 januari 2014 toeren ze samen met Ellen ten Damme door het land met de theatershow Cirque Stiletto 2. Ze starten in Carre en trekken daarna langs andere theaters in Nederland.



In Cirque Stiletto 2 zal rockdiva  Ellen ten Damme schitteren als het “stoutste meisje van het circus”, waarbij zij haar zeven hoofdzonden opbiecht: Hoogmoed, Hebzucht, Lust, Nijd, Gulzigheid, Woede, Luiheid. Ellen laat een eigen, fascinerende versie zien van dit intrigerende  thema dat Kurt Weill en Bertolt Brecht 80 jaar geleden al inspireerde.In een wervelende show zijn de zeven hoofdzonden verwerkt in muzikale blokken die een licht werpen op de duistere, wellustige en geheime kanten van Ellen.
De zeven hoofdzonden vormen een boeiende basis voor een avond totaal theater waarbij, net als bij de eerste Cirque Stiletto gekozen is voor de circusvorm, waarvoor de beste artiesten ter wereld zijn aangetrokken. In totaal bestaat de showuit maar liefst 25 artiesten.
Daarbij zal Ellen muzikaal begeleid worden door Wëreldbänd, deze meesterlijke performers in de stijl van Mini en Maxi bespelen in deze show meer dan 50 instrumenten en zijn met hun geniale gekte en grote grapdichtheid entertainers van wereldformaat.   
Perry en ik gaan dinsdag 3 December kijken in de Lievekamp in Oss. Het is voor ons de eerste keer om een show van Ellen den Damme te zien. En ook de eerste keer om de Wereldband te zien in deze begeleidende rol. We zijn dan ook heel benieuwd wat het gaat worden. Maar de reacties op de première zijn tot nu toe heel positief. Ben jij ook nieuwsgierig geworden en wil je gaan kijken. Check dan de site van Nationale Theaterkassa voor de playlist.
Uiteraard laat ik je op deze blog nog weten hoe wij het hebben ervaren.

zondag 1 september 2013

Chocopassie

Vorige week zaterdag zijn Perry en ik met mijn ouders gaan eten bij de Rooij Peper in Oss. Dat hadden ze van ons gekregen bij wijze van kerstpakket. Want als een goed werkgever betaamd geef je uit waardering je werknemers een kerstpakket.

De Rooij Peper kende ik natuurlijk van het afsluitende etentje met Fabulous Forty Jenneke. En zoals jullie op dit blog hebben kunnen lezen was dat goed bevallen.

Mijn ouders, Perry en ik hebben er heerlijk gegeten. En de meer dan geslaagde avond afgesloten met Chocopassie. Een tip van mij. Die iedereen zeer goed is bevallen. Zo goed dat mijn moeder de dag erna meteen op zoek is gegaan naar het recept en dit gisteren heeft gemaakt. Wij mochten proeven. En het resultaat ziet er niet alleen heerlijk uit maar smaakte ook heerlijk.

Het recept staat inmiddels op mijn moeders blog In de weer. Dus ik zou zeggen probeer het een keertje. Een echte aanrader.