woensdag 11 september 2013

De laatste loodjes

Ik ben niet iemand die snel om hulp vraagt. Meestal ben ik wel in staat om mijn eigen boontjes te doppen. Maar nu ga ik toch een beroep doen op een aantal mensen. Op de programma makers van deze wereld om precies te zijn.

Laatst zat ik, op een ochtend, in de trein wat glazig uit het raam te staren toen mijn oog viel op een abri van The Biggest Loser Holland. De zoveelste variant op het concept en publiek afvallen waar de publieke omroepen ons aan het einde van de zomerperiode mee trachten naar binnen te lokken. En begrijp me niet verkeerd. Ik vind het bewonderenswaardig dat mensen aan dergelijke programma's meedoen. Je moet het maar durven. Jezelf zo kwetsbaar opstellen tegenover een miljoenenpubliek. Jezelf laten afbeulen en uithongeren. Je zwaktes zo tentoonspreiden. Je emoties zo laten zien. Daar heb je lef voor nodig. En ook ik wordt emotioneel als ik die blije, stralende, trotse gezichten zie tijdens de finale. Als blijkt dat ze hun streefgewicht hebben gehaald en soms meer dan dat. Ik ben nu eenmaal een kreeft en gevoelig voor dat soort emoties.

Wat ik echter niet begrijp is waarom het altijd programma's moeten zijn met mensen met een BMI van 30 of hoger. Vijftig kilo afvallen als je honderd kilo te zwaar bent is eigenlijk helemaal niet zo spectaculair. Want iedere zak chips die je per dag minder eet heeft al effect. En iedere trap die je extra omhoog loopt ook. 
Waarom nu nooit eens een programma voor mensen zoals ik. Kijk, ik ben zo iemand met aanleg zoals ze dat noemen. Mijn hele leve lang vecht ik al tegen die kilo's teveel. Ik heb ook wel eens een dieet geprobeerd en ik weet dat als ik niet sport en nergens op let dat de kilo's er in no time aanzitten. Maar ik heb er altijd zelf voor gezorgd dat het niet uit de hand liep. Niet met shakes, niet met een crash dieet (wat ik persoonlijk een slecht signaal vind naar mijn kinderen) of een zwaar fitness programma. Gewoon opletten en bewegen en ja af en toe jezelf dingen ontzeggen en jezelf pijn doen met sporten. Dat ik dat de rest van mijn leven moet volhouden weet ik. En dat het niet altijd makkelijk is weet ik ook. De wereld is nu eenmaal vol verleidingen. Maar ze zijn eraf en blijven eraf, heb ik mezelf voorgenomen. Uiteindelijk moet je het toch zelf doen. Het is een psychische klik. Die knop moet je omdraaien dan ben je al een heel eind. Alleen die laatste kilo's, dat wil maar niet lukken. Die paar kilootjes van mezelf en de erfenis van twee zwangerschappen. Het zit eraan en het blijft eraan. Heel frustrerend. 

Daarom ben ik eens gaan nadenken. En ik dacht  zo, het wordt de hoogste tijd voor iets heel anders.  Programmamakers van Nederland, Joop van den Ende, John de Mol, Wendy.  Ik heb  hier een fantastisch concept voor een nieuw afval programma. "De laatste loodjes wegen het zwaarst". De naam heb ik al voor jullie bedacht. Het wordt een soort van Afvallers XXL (maar dan XXS) meets Hollands Top Model meets Desperate House Wifes. Want als je het voor elkaar krijgt om bij vrouwen zoals ik die laatste kilootjes te laten verdwijnen (en met verdwijnen bedoel ik niet wegzuigen), dan ben je pas goed bezig. En ik heb ook al bedacht wat de winnares krijgt. Een borstcorrectie, omdat borstvoeding geven heel goed is voor je kind maar niet voor de vorm van je borsten. En een buikcorrectie. Want na een paar zwangerschappen is dat vel gewoon uitgerekt en daar helpt geen dieet of buikspier oefening aan. En oh ja, ik wil graag zelf mijn personal trainer uitkiezen. En de presentator moet een man zijn, geen vrouw.

Dus kom maar op met dat contract. Ik ben best bereid om mee te doen in de pilot. En ik ken ook nog wel een paar leuke vriendinnen. Tegen een significante vergoeding uiteraard. En de garantie dat ik weer met gemak in maatje 36 pas.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie.