dinsdag 5 november 2013

Het Diner deel 4; ...en de premiere avond

Een première avond van een film moet je eigenlijk minimaal 1x in je leven meegemaakt hebben. Het is zo'n uniek moment, ik kan er een boek over schrijven, om celebraties te spotten maar ook om filmsterren en beroemdheden gewoon aan het werk te zien. Want zo moet je het toch een beetje bekijken. De première van een film is net zoiets als het opleveren van een project. En de première avond is een beetje de friends and familie test, zoals wij dat bij de bank in goed Nederlands noemen. Het product is klaar, er kan niets meer aan worden veranderd. Je bent blij en misschien zelfs trots op het resultaat, maar nu moet je het loslaten en delen met de rest van de wereld. En de rest van de wereld begint bij de mensen die het dichts bij je staan. Dat was de sfeer die avond in de zaal. Er hing een bepaalde spanning. Die was te voelen. Bij iedereen. Ook bij de familie Schuurmans waar wij op wonderbaarlijke wijze tussen waren beland.

Maar laat ik bij het begin beginnen. De avond begon voor ons bij De Kroon. Een bar/restaurant op een enkele tientallen meters van het Tuschinski. Een hippe spot waar we zeker nog een keer naartoe gaan. Na een snelle borrel zijn we met het gehele bonte gezelschap naar het theater gelopen. Daar aangekomen stond het publiek en de pers al te wachten. Tijd voor het rode loper moment. Letterlijk 10 seconds of fame want langer dan dat was het rode tapijt niet. Maar toch. Het heeft wel iets als je met pers, publiek en acteurs aan de ene kant en bodyguards aan de andere kant van je een theater inloopt. In de lobby kregen we onze toegangskaarten en konden we eindelijk naar binnen.

Het Tuschinski is nog een echt theater met de pracht en praal van weleer. Het doet tegenwoordig alleen nog dienst als bioscoop. Maar het rijke verleden straalt je nog steeds tegemoet. En terwijl ik aan Perry's arm de ontvangstruimte instapte met een glas champagne in de hand, leerde ik mijn eerste les. Een hoogpolig tapijt betreden met stiletto hakken vereist een techniek die ik nog lang niet eigen was. Maar dat mocht de pret niet drukken. Het celebratie spotten was begonnen. En dat was les twee. Het valt niet mee om beroemdheden te vinden tussen zoveel beroemdheden.

Het moment dat we de theaterzaal konden betreden was daar. Onze gastheren en vrouwen hadden ons op het hart gedrukt zo vroeg mogelijk de zaal te betreden. Want dan kon je nog kiezen. En inderdaad. Behalve de voorste rijen, die gereserveerd waren voor de cast & crew en hun gasten, mochten we gaan zitten waar we wilden. Nou en dan ga je natuurlijk achter de stoelen van Daan en Tekla en Kim en Jacob zitten. Gasten zochten de overige beste stoelen op. Gasten werden naar hun stoelen begeleid. Langzaam begon de zaal vol te lopen. Met onbekende, minder bekende en bekende gasten. Nadat ook de hoofdrolspelers waren gearriveerd en Lieke van Lexmond een korte introductie had gedaan kon de voorstelling beginnen.

De film werd in twee zalen getoond. En zaten wij nu net in de zaal waar de hele cast & crew ook aanwezig was. En Wendy van Dijk en Lucille Werner en Frits Wester en Rene Mioch en Bolkenstein en Herman Koch zelf en Reinout en Dirk Zeelenberg. Wie?...Dirk... je weet wel die dikke uit Divorce.  En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Na de film en het applaus en de opluchting over de reacties vanuit de zaal, werd de hele cast & crew op het podium gevraagd om bloemen en nog meer applaus in ontvangst te nemen. Lieke brabbelde het hele festijn vrolijk aan elkaar en interviewde de hoofdrolspelers, de schrijver en de regisseur. Helaas had niemand Lieke verteld dat je geen gesloten vragen moet stellen tijdens zo'n moment want dan komt het gesprek gewoon echt niet op gang. Maar ook dat mocht de pret niet drukken en was reden te meer om snel aan de borrel te beginnen. Wat we dan ook deden. En daar leerde ik mijn derde les. Een clutch is heel erg glamour maar ontzettend onhandig want je moet zoiets de hele tijd vasthouden. Tot je kramp in je vingers krijgt. Maar goed. Het leven van de rich and famous gaat nu eenmaal niet over rozen.

Beroemd Nederland was tijdens de borrel verwoed aan het netwerken en bijkletsen met collega's. En wij, de rest, wij deden heel erg ons best erbij te horen en te doen alsof we niets anders gewend waren. Wat misschien wel een beetje gelukt is. Maar helaas, de tijd vliegt als je lol hebt en het moment om te gaan was gekomen. Buiten nog even over de rode loper. En terwijl we de straat overstaken richting de parkeergarage leerde ik mijn vierde en laatste les. Nooit met je stiletto hakken in een tramrails gaan staan.

Onderweg naar huis zijn we nog even gestopt bij een benzinepomp om wat te eten. Op twee kaassoufflés en twee glazen wijn red je het nu eenmaal niet.  Je zag de mensen kijken toen Per en ik in ons galakostuum naar binnen liepen en twee KitKat Chunkies kochten.

Wat een fantastische avond.

2 opmerkingen:

Bedankt voor je reactie.