zondag 3 november 2013

Nordic Shocking, the Monty Python effect.

Het was druk vandaag met fietsers en wandelaars, op onze MTB route in Herperduin. En om een of andere reden besloten al die mensen onze route achterstevoren te doen. We hadden dus te maken met veel tegenliggers. Bij tegenliggers, met name als deze te voet zijn, moet ik altijd denken aan een moment van een hele tijd geleden. Het zal ook een zondagochtend zijn geweest. Het was in ieder geval mooi helder weer. Mijn vader en ik kwamen de bossen uit fietsen en vervolgde onze weg op een lang, breed pad. Ergens in de verte kwam een groep Nordic Walkers ons tegemoet. Het moet dus al een aantal jaren geleden gebeurt zijn want Nordic Walkers zie je niet zoveel meer in de bossen tegenwoordig. Toen wel. Toen kwam je ze nog bij bosjes tegen. Toen kon je door de Nordic Walkers de bomen niet meer zien.

Nu moet ik even iets kwijt over Nordic Walking is het algemeen en Nordic Walkers in het bijzonder. Die mag ik namelijk niet. Ten eerste vind ik Nordic Walking een zielige poging van de ski industrie om mensen buiten het wintersport seizoen om materiaal te verkopen. Ook mensen die niet eens aan skiën doen. Ook niet tijdens het seizoen. Ten tweede is mijn ervaring dat Nordic Walkers meestal van die keuvelende vrouwtjes zijn die op zondagmorgen niets beters te doen hebben dan in de weg te lopen. Misschien ga ik nu mensen boos maken. Maar dat is mijn mening en ik spreek uit eigen ervaring dat het eerder Nordic Talking en Nordic Sjokking dan Walking is. Ik bedoel maar, waarom heb je stokken nodig om goed te kunnen wandelen. Nee dat Nordic gedoe is niet aan mij besteed.

Maar goed, terug naar die bewust zondagochtend. Die heldere zonnige zondag ochtend op dat brede lange pad. De groep vrouwen in kwestie kwam ons al van verre tegemoet lopen en wij fietsten met een aardig tempo hun kant op. Ik denk dat we zo'n 500 meter (als het niet meer was) van elkaar verwijderd waren. De vrouwen liepen naast elkaar en besloegen de gehele breedte van het pad. Wij waren met zijn tweeën. Er zou een punt komen waarop de vrouwen zich op moesten splitsen om ons erdoor te laten anders zou er een crash plaatsvinden. Dat was in ieder geval mijn gedachte terwijl we elkaar langzaam naderden. Wat zij dachten weet ik eerlijk gezegd niet. Maar ik denk niets want toen we bijna het punt van de crash hadden bereikt gebeurde er iets heel raars. Ze schrokken van ons. sommige vrouwen sprongen zelfs een stukje de lucht in en vluchtten daarna naar de kant van het pas. Met als resultaat dat wij dan toch door konden fietsen. Maar het was echt een heel vreemde gewaarwording.

Op het moment dat het gebeurde moest ik even denken aan een scene uit Monty Python and the Holy Grail. Ons moment in het bos kan ik nooit meer terughalen. Maar deze scene komt heel erg in de buurt. Behalve dan wat er daarna gebeurd natuurlijk.

Kijk en lach en huiver.


http://www.youtube.com/watch?v=GJoM7V54T-c

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie.