woensdag 4 december 2013

Cirque Stiletto 2


Dinsdag 3 december was het dan eindelijk zover. Na maanden van wachten konden we naar Cirque Stiletto 2 van Ellen ten Damme met de Wereldband. Vanaf de eerste voorstelling in Carré heeft de show bijna alleen maar positieve, zelfs lovende, kritieken ontvangen. Ik heb het bewust proberen te mijden en niet gelezen omdat ik zo objectief mogelijk in de zaal wilde zitten. Maar soms ontkwam ik er niet aan. Niet in de laatste plaats vanwege het feit dat de mannen van de Wereldband zelf zo enthousiast waren en allerlei recensies en reacties met de wereld deelden via Twitter en Facebook. Ik heb getracht me te beperken tot de koppen. 


Het hele weekend had ik last van een griepje. En maandag en dinsdag voelde ik me niet veel beter. Maar ik moest en zou dinsdag avond gaan. Bovendien bedacht ik, als Ellen met een arm in een mitella een hele show kan dansen en huppelen en zingen, dan moet het met wat paracetamol toch mogelijk zijn om een paar uurtjes in een zaal te zitten.

En dat is gelukt. Gelukkig, want ik had het voor geen goud willen missen. Met de veelzijdigheid van de mannen van de Wereldband waren we al bekend. Maar is er iets wat Ellen niet kan? De show wervelt en verrast van begin tot eind. De echte circusacts en de theatrale cabarét achtige zang en dans optredens wisselen elkaar lekker af. Humor, emotie en gevoel gaan hand in hand. En waar hebben ze al die fantastische circusartiesten toch vandaan gehaald. Van over de hele wereld blijkt, zelf van eigen bodem. Het is een bont gezelschap dat  met recht past bij een circus. De prettige gestoorde mannen van de Wereldband met de prettig gestoorde Diva ten Damme zijn wat mij betreft een perfect match. Ellen deed me denken aan Edith Piaf, Marlene Dietrich, Monroe, Madonna en soms aan een klein huppelend kind. Ze gaf mij regelmatig het gevoel dat ik op het podium wilde springen en meedoen. Dit wil ik ook, dit wil ik ook. Haar enthousiasme en dat van haar gezelschap werkte gewoon aanstekelijk.
De soft porno achtige act na de pauze moest even verwerkt worden door het gemiddeld wat oudere publiek in de zaal. Maar als je vaker naar het theater gaat dan weet je dat dit erbij hoort. Bovendien seks sells nu eenmaal.

Na de show was er de mogelijkheid om materiaal van Ellen ten Damme te laten signeren door de Diva zelf. We gingen eigenlijk voor een cd of dvd van de show. Die komt er helaas niet. Dus maar besloten om een cd van Ellen zelf te kopen. We waren door haar optreden nieuwsgierig geworden naar meer. Ze nam volop de tijd voor de signeersessie. En dus ook voor ons:
E: 'hebben jullie iets gekozen?'
S: ' welke cd van jezelf zou je aanraden?'
E: 'als je nog helemaal niets hebt dan deze, cd en dvd ineen'
S: 'we hebben nog helemaal niets, doe die maar'
(Ellen pakt het doosje met cd en dvd uit het cellofaantje. Dat heeft ze vaker gedaan)
E: 'dus jullie hebben nog niet eerder iets gezien'
S: 'eerlijk gezegd kwamen we voor de Wereldband, maar ik vond je echt fantastisch' (eerlijk duurt het langst dacht ik bij mezelf)
E: 'dan heb je al veel gemist' (tja, dat was een inkoppertje)
S: ' ja dat geloof ik wel'
(Ellen kalkt ondertussen de cd en het eerste boekje helemaal vol)
E: 'wat zijn jullie namen?'
S: 'onze namen? Saskia en Perry'
(En nog een persoonlijke boodschap ook)
E: 'misschien moet ik ook nog wat op de dvd zetten'
S: 'nee meid, het is goed zo. Bedankt en tot ziens.'

Ja, die Ellen heeft er in ieder geval twee fans bij.
En nu bedenk ik me ineens dat ik helemaal vergeten ben nog iets te vragen.
'Ellen, waar heb je die gave zilver glitter enkellaarsjes met die hoge hakken toch vandaan?' 


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie.