zaterdag 19 april 2014

Juweeltjes uit mijn boekenkast 2

Bogo, de tovenaar
Projectboekje 8 Missie en sacramenten.
Tweede klas.
Behorende bij 'levend onderwijs'.
Samengesteld onder leiding van enige fraters van Utrecht.

Mijn eerste boekverslaving. Ik niet voor dit boekje gekozen omdat het zo'n prachtig exemplaar is of een hele speciale editie. Ik heb het vooral gekozen vanwege de mooie herinnering en het plezier wat ik eraan heb beleefd.

Ik zat nog op de lagere school. Volgens het boekje was dit bedoelt voor kinderen uit de tweede klas. De groep 4 van nu. Dus ik moet een jaar of 7 a 8 geweest zijn toen ik dit kreeg. Tenminste, ik denk dat ik het heb gekregen aangezien het in mijn boekenkast staat. Ik geloof niet dat ik toen al boekjes stal uit hotelkamers. Sterker nog, ik was toen nog nooit in een hotelkamer geweest. Gezien de staat van het boekje denk ik dat het uit de collectie van school ging en dat ik het inderdaad heb gekregen.

Wat ik wel weet, of wat vooral mijn ouders zich nog heel erg goed kunnen herinneren is dat ik het, in de auto, op de achterbank (zonder gordel en zonder autostoeltje) onderweg naar Portugal en terug heb gelezen. En niet een keer maar constant. Wat het uit dan begon ik weer opnieuw en opnieuw en opnieuw. Een soort van kettinglezen was dat. Alsof er in de hele wereld geen andere boeken waren.

Ik moet eerlijk bekennen dat, toen ik het een paar dagen geleden uit mijn boekenkast trok, ik niet meer precies wist waar het over ging. Het is ook alweer ruim 30 jaar geleden dat ik het heb gelezen. Maar al bladerend door het verhaal begon ik weer dingen te herkennen en te herinneren. Over de negertjes in Afrika die in hutjes wonen. Over een Afrikaanse tovenaar die eerst heel veel macht heeft maar uiteindelijk ook maar een gewone man blijkt te zijn. En over de blanke mensen en hun god die de negertjes komen helpen.

Als dergelijke verhalen en boekjes nu op school uitgedeeld zou worden, zou dat heel veel commotie veroorzaken. Ik denk dat het verboden zou worden. Veel te stichtelijk, veel te missionair, veel te stereotype. Ik zou het zelf ook niet meer goed vinden. Maar toen vond ik het een prachtig verhaal. Want het ging over kinderen die heel dapper waren en die avonturen beleefden, over een boze tovenaar en over hoe het goede het kwade overwint. En of het nu over donkere of blanke kinderen gaat in Afrika of hier. Dat maakt voor kinderen toch helemaal niets uit.

1 opmerking:

Bedankt voor je reactie.