maandag 5 mei 2014

Pompeii, de film met Kit Harington







Het Oscar seizoen is weer geopend met veel nieuwe films. Goede en minder goede en gewoonweg slechte films. De laatste paar weken hebben we er weer een paar gekeken. Laat ik met de laatste beginnen.

Pompeii, de film over de laatste dagen van deze Romeinse stad. Maar vooral de film met Kit Harington. Voor de vrouwen die ook Game of Thrones kijken. Jullie weten wel wie ik bedoel, Jon Snow.
De film is geen hoogstandje. Maar als je van een ouderwetse Amerikaanse rampenfilm houdt, drama, vechtende mannen met weinig om het lijf en special effects, dan zit je met deze film goed. 

Kit Harington speelt de gladiator Milo, die door een ongelukkig toeval (hij vecht in Brittania maar is te goed) in Pompeii terechtkomt en daar een meisje van een rijke familie ontmoet. Je snapt het al, ze worden verliefd. Helaas heeft het meisje een veel oudere senator achter zich aanzitten die er alles aan doet om haar te krijgen. Haar ouders chanteren en als het nodig is Milo vermoorden bijvoorbeeld. Maar deze laatste laat dit zo snel niet gebeuren. Hij herkent in de senator en diens rechterhand de moordenaars van zijn ouders en is uit op wraak. En dat alles met op de achtergrond, letterlijk en figuurlijk, de barstende berg. 

Er zijn een paar dingen aan de film die maken dat hij niet hoger scoort dan een 5.9 op IMDb. Het verhaal is nogal cliché, de karakters ook. De special effects zijn niet altijd even goed en over de top. En wat mij persoonlijk heel erg irriteerde was Kiefer Sutherland die Jeremy Irons in Die Hard: With A Vengeance probeerde na te doen. En je kunt je afvragen waarom Milo naar Pompeii wordt gebracht als hij zo goed is en niet naar het Colosseum in Rome.

Is er dan niets positiefs over deze film te zeggen. Jawel, een paar dingen. De decors en kostuums zijn prachtig. En het einde is wat minder cliché dan de hele film doet vermoeden. Vooral de laatste shots. En ja, Kit Harington als gladiator, met wasbordje, is gewoon prachtig. Hij speelt de rol die we zo goed van hem kennen. Een vechter, een serieuze nobele jongeman van weinig woorden met zijn eeuwig getormenteerde blik. De ridder op het witte paard. De redder van vrouwen in nood. 

En ach, ik heb toch een beetje een zwak voor dit soort films. Goed of niet goed. Want soms wil het oog ook wat en is dat gewoon voldoende.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie.