woensdag 10 december 2014

Sons of Anarchy ; racing the final ride

Ik weet dat ik de laatste tijd mijn blog een beetje heb verwaarloosd. Maar daar is een goede reden voor, naast het feit dat ik druk bezig ben geweest met het nieuwe december issue van FBLS. En om van de nood een deugd te maken dacht ik met jullie te delen wat die reden dan is.

Perry en ik houden van series. En vooral van de series die de laatste jaren zijn verschenen op zenders als HBO en FX. Prison Break, Game of Thrones, Vikings, Ray Donavan, The Knick, Homeland. Allemaal prachtige series die een paar dingen gemeen hebben. Ze zijn intens en ze zijn tijdelijk. Na een paar seizoenen weet je gewoon dat het is afgelopen. En dat is lekker overzichtelijk. Het zijn geen series als Goede Tijden, The Bold, Days of our Lives of wat dan ook die maar eindeloos doorgaan. Waarvan je na een paar jaar het gevoel krijgt 'heb ik dit al niet een keer gezien' of 'gaan ze nu alweer uit elkaar'. Nee zulke series zijn het niet. Dit zijn series waarin helden slecht worden en gewone mensen het beste uit zichzelf halen. Series waarin de lijn tussen goed en slecht flinterdun is en die onder je huid kruipen en je niet loslaten. De karakters hebben diepte en de verhaallijn is niet voorspelbaar. En dankzij de Netflixen en Pirate Bays op deze wereld kun je deze series nu kijken waar en wanneer je wilt. En in het tempo dat je zelf verkiest.

September van dit jaar zijn Perry en ik begonnen aan het eerste seizoen van Sons of Anarchy. Om eerlijk te zijn kon deze serie me de eerste paar afleveringen niet zo boeien. Ik wist niet goed wat ik aanmoest met die mannen op motoren in leren kleding, veel te grote spijkerbroeken, hoodies en te lang haar die elkaar regelmatig de liefde betuigde om vervolgens bij elkaar een kogel door het hoofd te jagen. Maar Perry keek dus ik ook. En langzaam aan kreeg ik een connectie met die vreemde types, met Tara, met Juice, Opie, Chucky, Unser, Chibs en Jax. Ik ging de humor en zelfspot waarderen, raakte gewend aan het geweld (tot op zekere hoogte want ik heb mijn grenzen gelukkig) en de overdreven kameraadschap en leefde mee met alle persoonlijke problemen en het gevecht van Jax en zijn mannen op een rechter pad op te gaan.
Perry en ik bereikte het punt dat we na een spannende aflevering eerst op de klok keken en daarna naar elkaar. 'Doen we er nog eentje?'zeiden onze ogen. Een subtiele knik was voldoende. Woorden waren niet nodig.

In drie maanden tijd hebben we 6 jaar ingehaald. Dat is intens. Want iedere dag kregen we wel iets mee van het leven van de Sons en alles en iedereen om hen heen. En ik heb ik die korte tijd mijn helden gekozen. Tara, Opie en Chibs en klein beetje Jax. Ik heb gehuild toen Opie stierf om Jax te beschermen en toen het clubhuis werd opgeblazen. Ik voelde de angst en het verdriet van Tara, deze intelligente sterke lieve vrouw die uiteindelijk kiest voor de veiligheid en het leven van haar 2 zoontjes en de moeilijkste en gevaarlijkste beslissing van haar leven moest maken. Ik ben gaan houden van Chibs met zijn droge humor en prachtig Schots accent. En Jax, ja Jax. Hij en ik hebben een soort van haat liefde relatie gekregen in die korte tijd. Ik snapte de beslissingen die hij soms moest nemen. Maar ik snapte niet altijd het geweld dat daarbij gepaard moest gaan. Hij houdt van zijn vrouw en zonen en moeder. Maar diezelfde liefde gaat zover dat hij soms het doel uit het oog verliest. En dan zijn trouw aan de club. Deze is grenzeloos. In seizoen 6 zijn we een tijdje van elkaar vervreemd geraakt en haatte ik hem. Maar gelukkig is dat helemaal goedgekomen. En dan Gemma, voor haar had ik vanaf het begin een natuurlijk gevoel van aversie. En dat is nooit weggegaan.

We hebben inmiddels seizoen 6 helemaal gezien en zijn begonnen met seizoen 7. Om samen met de rest van de wereld 'The final ride' mee te maken hebben we nog minder dan een week om 11 episodes te kijken. Wat ons betreft gaan we ervoor al gaat het misschien nachtwerk worden. Dus als we de komende week wat sacherijnig zijn, als we wat afwezig lijken of met ons hoofd ergens anders dan weet je waar het aan ligt.

The Final Ride is almost there.







Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Bedankt voor je reactie.